அந்த எம்.ஆர்.ஐ (MRI) ஸ்கேனைப் பார்த்தபோது

அந்த எம்.ஆர்.ஐ (MRI) ஸ்கேனைப் பார்த்தபோது, மருத்துவமனையின் ஏசி குளிரையும் மீறி என் முதுகுத்தண்டில் ஒரு நடுக்கம் பரவியது. அது கறுப்பு வெள்ளையில் அச்சிடப்பட்ட ஒரு மரண சாசனம்.

இந்த மருத்துவமனையில் என்னை ஒரு ஜாம்பவான் என்று சொல்வார்கள். என் பெயர் டாக்டர் சரவணன், ஓய்வு பெற்ற வாஸ்குலர் அறுவை சிகிச்சை நிபுணர். நாற்பது ஆண்டுகளை மனித உடல்களுக்குள்ளேயே கழித்தவன் நான். சென்னையின் தெருக்களை விட நம் உடலின் ரத்த நாளங்களின் வரைபடம் எனக்கு அத்தனை அக்குவேறாகத் தெரியும். துடிக்கும் இதயங்களை என் உள்ளங்கைகளில் தாங்கியிருக்கிறேன்; கூரை வரை பீய்ச்சி அடித்த ரத்தக் கசிவுகளைக் கட்டுப்படுத்தியிருக்கிறேன். ஆனால் அந்த ஸ்கேனைப் பார்த்தபோது, பல தசாப்தங்களில் முதல்முறையாக, நான் ஒரு மருத்துவனாக உணரவில்லை; ஒரு ஏமாற்றுக்காரனாக உணர்ந்தேன்.

நோயாளி கௌரி. வயது இருபத்தி ஆறு. மின்சாரக் கட்டணம் செலுத்தவே இரண்டு ஷிப்டுகள் வேலை செய்யும் ஒரு தனித்து வாழும் தாய். காபி ஊற்றிக் கொண்டிருந்தபோது அப்படியே சரிந்து விழுந்திருக்கிறாள். அவள் மூளையில் இருந்த அந்த ரத்த நாள வீக்கம் (Aneurysm) வெறும் ஒரு நோய் அல்ல; அது ஒரு அரக்கன். ஒரு மலைப்பாம்பைப் போல அவளது மூளைத் தண்டின் மிக மென்மையான பகுதிகளை அது சுற்றியிருந்தது.

"சரவணன், இது அறுவை சிகிச்சை செய்ய முடியாத நிலை," என்று நரம்பியல் துறைத் தலைவர் தலையை அசைத்தார். "நீ உள்ளே போனால், டேபிளிலேயே ரத்தக் கசிவு ஏற்பட்டு அவள் இறந்துவிடுவாள். அப்படியே விட்டால், அடுத்த 48 மணி நேரத்திற்குள் அது வெடித்துவிடும். எப்படிப் பார்த்தாலும் அவள் இறப்பது உறுதி."

மருத்துவத் துறையில், அபாயங்களை எடைபோடவே நாங்கள் பழகியிருக்கிறோம். தோல்வி விகிதம் மற்றும் பொறுப்புகளைப் பற்றி நாங்கள் கவலைப்படுகிறோம். தர்க்கரீதியாகப் பார்த்தால்: இதைத் தொடாதே. அங்கிருந்து நகர்ந்துவிடு. இயற்கை அதன் வேலையைச் செய்யட்டும் என்றுதான் தோன்றியது.

ஆனால் நான் கௌரியின் கண்களைப் பார்த்தேன். அங்கே அவளது நான்கு வயது சிறுமி, தேய்ந்து போன காலணிகளை அணிந்துகொண்டு, காத்திருப்பு அறையில் ஒரு புத்தகத்தில் வண்ணம் தீட்டிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன். கௌரி இறந்தால், அந்தச் சிறுமி அனாதையாகிவிடுவாள். உடனே அறுவை சிகிச்சைக்கான நேரத்தை ஒதுக்கும்படி நிர்வாகத்திடம் சொன்னேன். நானே அந்த வழக்கைக் கையாளுவதாகக் கூறினேன். அனைவரும் என்னை ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போலப் பார்த்தார்கள். ஒருவேளை நான் அப்படித் தான் இருந்தேனோ என்னவோ.

அறுவை சிகிச்சைக்கு முந்தைய இரவு, என் அலுவலகத்தில் விளக்குகளை அணைத்துவிட்டு அமர்ந்திருந்தேன். வெளியே நகரத்தின் விளக்குகள் மின்னின, ஆனால் உள்ளே ஒரு உயிர் ஊசலாடிக் கொண்டிருப்பதைப் பற்றி அந்த உலகம் கவலைப்படவில்லை. நான் பயந்திருந்தேன். பாறையைப் போல உறுதியாக இருக்கும் என் கைகள் லேசாக நடுங்கின. கடைசி முறையாக ஸ்கேன்களைப் பார்த்தேன். எந்த வழியும் தெரியவில்லை. எந்தப் பக்கம் தொடங்குவது என்று புரியவில்லை. அது ஒரு தற்கொலை முயற்சி போன்றது.

நான் அறிவியலை நம்புபவன். கத்தரிக்கோலையும், தையல்களையும், ரத்த அழுத்தத்தையும் நம்புபவன். ஆனால் என் மேஜையில், மருத்துவ இதழ்களுக்குப் பின்னால், ஒரு சிறிய பழைய லேமினேட் செய்யப்பட்ட 'வைத்தீஸ்வரன்' படம் இருந்தது. நான் மருத்துவக் கல்லூரியில் சேர்ந்தபோது என் பாட்டி கொடுத்தது. "மருத்துவம் உடலைக் தான் குணப்படுத்தும், ஆனால் மனிதனை குணப்படுத்துவது அவன் மனதை குணப்படுத்துவது கடவுள் மட்டுமே" என்று அவர் சொல்வார்.

நான் அந்தப் படத்தை எடுத்தேன். முறையான பிரார்த்தனை எதுவும் செய்யவில்லை. கௌரியின் ஃபைல் மீது என் கையை வைத்து, அந்தப் படத்தைப் பார்த்து இருட்டில் மெதுவாகப் பேசினேன்.

"ஹே பிரபோ," என் குரல் தழுதழுத்தது. "இந்த ஒரு முறைக்கு என் கைகள் மட்டும் போதாது. நான் கீழே வேலை செய்யும் ஒரு மெக்கானிக் மட்டுமே. நாளை காலை, நீங்கள் என்னுடன் இருக்க வேண்டும். என் கைகளை நான் உங்களுக்குத் தருகிறேன், ஆனால் உங்கள் ஞானத்தை எனக்குத் தாருங்கள். நீங்களே அந்த அறுவை சிகிச்சை நிபுணராக இருக்க வேண்டும்."

அடுத்த நாள் காலை, அறுவை சிகிச்சை அறை மிகவும் குளிர்ச்சியாக இருந்தது. அங்கு நிலவிய பதற்றம் காற்றில் கனத்தது. செவிலியர்கள் அமைதியாக நகர்ந்தார்கள்; மயக்க மருந்து நிபுணர் என் கண்களைப் பார்க்கத் தயங்கினார். நாங்கள் ஒரு மரணப் போராட்டத்திற்குள் நுழைகிறோம் என்பது அனைவருக்கும் தெரிந்திருந்தது.

நாங்கள் அறுவை சிகிச்சையைத் தொடங்கினோம்.

ஸ்கேனில் பார்த்ததை விட நிலைமை மோசமாக இருந்தது. ரத்த நாளத்தின் சுவர் காகிதத்தைப் போல மெல்லியதாக, ஆக்ரோஷமாகத் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. ஒரு சிறிய தவறான மூச்சு அல்லது ஒரு மைக்ரோஸ்கோபிக் நடுக்கம் ஏற்பட்டால் கூட அது வெடித்துவிடும்.

நான் மைக்ரோ-சிஸர்ஸை எடுத்தேன். அதுதான் அந்த முக்கியமான தருணம்.

திடீரென்று, அந்த அறையே நிசப்தமானது. அமைதி மட்டுமல்ல, ஒரு முழுமையான வெற்றிடம் போன்ற நிசப்தம். மானிட்டர்களின் பீப் சத்தங்கள் பின்னணியில் மறைந்தன.

ஒரு விசித்திரமான கதகதப்பு என் தோள்களில் பரவி, என் கைகள் வழியாக விரல் நுனிகளுக்குச் சென்றது. அது அட்ரினலின் (Adrenaline) அல்ல - எனக்கு அட்ரினலின் பற்றித் தெரியும், அது வேகமானது. இதுவோ... ஒரு முழுமையான, கனமான அமைதி.

என் கைகள் மிக வேகமாக நகரத் தொடங்கின.

ஒன்றைத் தெளிவாகச் சொல்கிறேன்: நான் அவற்றை இயக்கவில்லை. அவை நகர்வதை நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.

நான் ஒருபோதும் பயிற்சி செய்யாத நுணுக்கமான முறைகளைச் செய்தேன். எழுபது வயது முதியவரால் முடியாத வேகம் மற்றும் துல்லியத்துடன் என் விரல்கள் நடனமாடின. மூளைத் தண்டிலிருந்து மில்லிமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் திசுக்களைச் சற்றும் தயக்கமின்றிப் பிரித்தேன். கண்ணுக்குத் தெரியாத இடங்களில் கூட, ஒரு உள்ளுணர்வு என்னை வழிநடத்த, கிளிப்புகளைப் பொருத்தினேன்.

"பிபி (BP) சீராக இருக்கிறது," என்று மயக்க மருந்து நிபுணர் அதிர்ச்சியுடன் கிசுகிசுத்தார்.

நான் பதில் சொல்லவில்லை. என்னால் முடியவில்லை. நான் ஒரு ஆழ்ந்த நிலையில் இருந்தேன். யாரோ ஒருவன் எனக்குப் பின்னால் நின்று, என் முழங்கைகளை வழிநடத்தி, என் மணிக்கட்டுகளை நிலைப்படுத்துவது போல உணர்ந்தேன்.

வேறொரு மருத்துவர் அந்த இடத்திற்கு வந்துவிட்டது போன்ற ஒரு வலிமையான இருப்பை நான் உணர்ந்தேன்.

நாற்பத்தைந்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, கடைசி கருவியை தட்டில் போட்டேன்.

"ரத்த நாள வீக்கம் நீக்கப்பட்டது," என்றேன். என் குரல் எனக்குத் தூரமாகக் கேட்டது. "தையல் போடுங்கள்."

அந்த அறையே ஆர்ப்பரித்தது. செவிலியர்கள் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். அங்கிருந்த மற்ற மருத்துவர்கள் மானிட்டர்களை நம்ப முடியாமல் பார்த்தார்கள். ஒரு சொட்டு ரத்தம் கூட வீணாகவில்லை. அது கற்பனை செய்ய முடியாத அளவுக்கு மிகச் சரியாக இருந்தது.

நான் என் அங்கிகளைத் துடைத்துவிட்டு, கைகழுவும் இடத்திற்குச் சென்றேன். கண்ணாடியில் என்னைப் பார்த்தேன். வழக்கமாக இது போன்ற ஒரு அறுவை சிகிச்சைக்குப் பிறகு, நான் சோர்வடைந்து, வியர்வையில் நனைந்து, முதுகு வலியால் துடிப்பேன்.

ஆனால் இப்போது நான் வியர்க்கவில்லை. அமைதியாக இருந்தேன். எனக்குச் சோர்வே தெரியவில்லை.

என் சுருங்கிய, வயதான கைகளைப் பார்த்தேன். அவை இன்று ஒரு தாயைக் காப்பாற்றியிருக்கின்றன. ஒரு சிறுமி அனாதையாவதைத் தடுத்திருக்கின்றன. ஆனால் எனக்கு உண்மை தெரியும்.

நான் என் அலுவலகத்திற்குச் சென்று, அந்த வைத்தீஸ்வரன் படத்தை எடுத்து மீண்டும் என் பாக்கெட்டில் வைத்துக் கொண்டேன்.

ஒரு வாரம் கழித்து கௌரியின் டிஸ்சார்ஜ் பேப்பர்களில் கையெழுத்திட்டேன். கௌரி தன் மகளின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு வெளியே நடந்தாள். கண்கள் பனிக்க அவள் எனக்கு நன்றி சொன்னாள், என்னை ஒரு 'கடவுள்' என்று அழைத்தாள்.

நான் புன்னகைத்துத் தலையசைத்தேன். "நான் இதைத் தனியாகச் செய்யவில்லை," என்று அவளிடம் சொன்னேன்.

நான் செவிலியர் குழுவைக் குறிப்பிடுவதாக அவள் நினைத்தாள். ஆனால் அந்த நாளில் தலைமை அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் யார் என்று எனக்குத் தெரியும்.

அறிவியலால் 'எப்படி' என்பதை விளக்க முடியும். ரத்த ஓட்டத்தையும் நரம்புகளையும் விளக்க முடியும். ஆனால் 'ஏன்' என்பதை அதனால் விளக்கவே முடியாது. ஒரு மனிதன், சாத்தியமற்ற ஒன்றை எதிர்கொள்ளும்போது, வழி இல்லாத இடத்தில் எப்படி ஒரு வழியைக் கண்டுபிடிக்கிறான் என்பதை அறிவியலால் விளக்க முடியாது.

சில நேரங்களில், நீங்கள் வெறும் ஒரு கருவிதான் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும். அந்தச் செவ்வாய்க்கிழமை, அறுவை சிகிச்சை அறை எண் 4-ல், 'மகா மருத்துவர்' பணியில் இருந்தார்.

எப்போதும் நம்பிக்கையை இழக்காதீர்கள். ஸ்கேன் இருட்டாக இருந்தாலும், உலகம் முடிந்துவிட்டது என்று சொன்னாலும் சரியே. அற்புதங்கள் எப்போதும் மின்னலுடனும் இடியுடனும் வருவதில்லை. சில நேரங்களில், அவை ஒரு ஜோடி நிதானமான கைகள் மற்றும் ஒரு மௌனமான பிரார்த்தனையுடன் வருகின்றன.

-மொழிபெயர்ப்பு பதிவு